Τι θα γινόταν αν η Μεγάλη Έκρηξη δεν ήταν η γέννηση των πάντων, αλλά η κηδεία ενός σύμπαντος που προηγήθηκε του δικού μας;
Αυτή είναι η εκπληκτική ιδέα που υποστήριξε ο Ρότζερ Πένροουζ, ο Βρετανός μαθηματικός φυσικός που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ για την πρωτοποριακή του εργασία στις μαύρες τρύπες. Αποκαλεί τη θεωρία του σύμμορφη κυκλική κοσμολογία και επαναπροσδιορίζει ολόκληρη την ιστορία της ύπαρξης.
Στην τυπική εικόνα, ο χρόνος ξεκινά με τη Μεγάλη Έκρηξη. Αν ρωτήσετε τι προηγήθηκε, η φυσική τείνει να απορρίπτει τους ώμους της, επειδή το ερώτημα μπορεί να μην έχει καν νόημα.
Ο Πένροουζ αρνείται να δεχτεί αυτό το αδιέξοδο. Υποστηρίζει ότι το σύμπαν κινείται μέσα από ατελείωτα κεφάλαια που ονομάζει αιώνες, καθένα από τα οποία ξεκινά με τη δική του Μεγάλη Έκρηξη και καταλήγει στο κρύο, άδειο μακρινό μέλλον της προηγούμενης.
Η συλλογιστική του είναι παράξενη και έξυπνη.
Τρισσεκατομμύρια χρόνια αργότερα, το σύμπαν γίνεται σχεδόν τίποτα άλλο παρά μαύρες τρύπες, οι οποίες οι ίδιες εξατμίζονται αργά σε αμυδρή ακτινοβολία. Τελικά δεν απομένει ύλη, τίποτα για να μετρηθεί το μέγεθος ή ο χρόνος.
Ο Πένροουζ υποστηρίζει ότι ένας σχεδόν άδειος, άπειρα τεντωμένος κόσμος γίνεται μαθηματικά πανομοιότυπος με την καυτή, πυκνή, μικροσκοπική κατάσταση μιας ολοκαίνουργιας Μεγάλης Έκρηξης. Το τέλος ενός σύμπαντος γίνεται ομαλά η γέννηση του επόμενου.
Ισχυρίζεται μάλιστα ότι βλέπει δακτυλικά αποτυπώματα του προηγούμενου αιώνα στον ουρανό μας, αμυδρά κυκλικά μοτίβα στην κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου που, όπως λέει, άφησαν οι μαύρες τρύπες από το σύμπαν πριν από το δικό μας.
Εδώ είναι το ειλικρινές κομμάτι.
Οι περισσότεροι κοσμολόγοι δεν είναι πεπεισμένοι. Η κυρίαρχη άποψη εξακολουθεί να ευνοεί τον κοσμικό πληθωρισμό και πολλοί επιστήμονες αμφισβητούν τα ισχυριζόμενα στοιχεία του Penrose, υποστηρίζοντας ότι αυτά τα μοτίβα είναι απλώς θόρυβος. Αυτή είναι μια τολμηρή θεωρία μειοψηφίας, όχι αποδεκτό γεγονός.
Παρόλα αυτά, αναδιατυπώνει το βαθύτερο ερώτημα που έχουμε. Ίσως δεν υπήρχε απόλυτη αρχή. Ίσως το σύμπαν απλώς συνεχίζει να πεθαίνει και να ξαναγεννιέται, για πάντα.
Σας φαίνεται πιο παρήγορο να πιστεύετε ότι το σύμπαν είχε μία μόνο αρχή ή ότι κάνει ατελείωτες κύκλους χωρίς καμία αρχή;
Πηγή: Σύμμορφη Κυκλική Κοσμολογία, Roger Penrose, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
What if the Big Bang was not the birth of everything, but the funeral of a universe that came before ours?
That is the startling idea championed by Roger Penrose, the British mathematical physicist who won a Nobel Prize for his groundbreaking work on black holes. He calls his theory conformal cyclic cosmology, and it reimagines the entire history of existence.
In the standard picture, time begins at the Big Bang. Ask what came before and physics tends to shrug, because the question may not even make sense. Penrose refuses to accept that dead end. He argues the universe moves through endless chapters he calls aeons, each one beginning with its own big bang and ending in the cold, empty far future of the previous one.
His reasoning is strange and clever. Fast forward trillions of years and the universe becomes almost nothing but black holes, which themselves slowly evaporate away into faint radiation. Eventually there is no matter left, nothing to measure size or time with. Penrose argues that a nearly empty, infinitely stretched cosmos becomes mathematically identical to the hot, dense, tiny state of a brand new big bang. The end of one universe smoothly becomes the birth of the next.
He even claims to see fingerprints of the previous aeon in our sky, faint circular patterns in the cosmic background radiation that he says were left by black holes from the universe before ours.
Here is the honest part. Most cosmologists are not convinced. The mainstream view still favors cosmic inflation, and many scientists dispute Penrose’s claimed evidence, arguing those patterns are just noise. This is a bold minority theory, not accepted fact.
Still, it reframes the deepest question we have. Maybe there was no absolute beginning. Maybe the universe simply keeps dying and being reborn, forever.
Do you find it more comforting to think the universe had one single beginning, or that it cycles endlessly with no start at all?
Source: Conformal Cyclic Cosmology, Roger Penrose, University of Oxford
