Τις τελευταίες εβδομάδες επανήλθε ο ισχυρισμός ότι μεγάλες κυβερνήσεις και επιχειρήσεις ετοιμάζονται να ξεκινήσουν μια ψεύτικη διαστημική εισβολή με στόχο την ένωση του πλανήτη υπό μία εξουσία και τη δικαιολογία των παγκόσμιων στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Η υπόθεση κέρδισε δυναμική μετά τη δήλωση του Μάρκο Ρούμπιο.
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο παραδέχτηκε δημοσίως ότι πάνω από τις πυρηνικές εγκαταστάσεις της χώρας έχουν πετάξει άβολα αντικείμενα. Αυτή η δήλωση, που εξέδωσε ο δεύτερος άνθρωπος της διοίκησης Ντόναλντ Τραμπ, δεν αποτελεί κοροϊδία. Ταράζει το γεωπολιτικό τοπίο και εγείρει ερωτήματα: Γιατί αποκάλυψε μια αδυναμία; Ελέγχει τις πληροφορίες; Ή κοινωνική χειραγώγηση;
Ο Ρούμπιο δεν είναι εξοικειωμένος με αυτόν τον φάκελο, ούτε ένας πολιτικός τον προσεγγίζει περαστικά. Είναι ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας και έχει άμεση πρόσβαση σε απόρρητες αναφορές που περιγράφουν τα «αγνωρίστως γκέι φαινόμενα» στις πιο ευαίσθητες περιοχές της χώρας. Με άλλα λόγια, μιλάει από μια ιστοσελίδα που γνωρίζει.
Οι δηλώσεις του εμφανίστηκαν στο ντοκιμαντέρ «Age of Disclosure», το οποίο στο δελτίο Τύπου του απέδωσε στις έρευνές του που αποκάλυψε ένα παγκόσμιο μπλακάουτ για την εμφάνιση αγνώστων ιπτάμενων αντικειμένων που συνεχίστηκαν για περισσότερα από οκτώ χρόνια. Αυτό το όραμα υποστηρίζει τη συμμετοχή περισσότερων από τριάντα πολιτικών, ανώτερων αξιωματούχων και πρακτόρων πληροφοριών. Αλλά αυτό που φαίνεται να είναι μια σημαντική αποκάλυψη που πολλοί αναλυτές βλέπουν είναι μια πολύπλοκη και ακριβής διαδικασία κοινωνικής μηχανικής.
Η κυκλοφορία του νέου ντοκιμαντέρ του Dan Farah συμπίπτει με την ευρεία διάδοση οπτικού περιεχομένου για τις διαστημικές επικοινωνίες που δεν περνούν απαρατήρητες. Από πλάνα από το Πεντάγωνο που διέρρευσαν μέχρι σύγχρονα κύματα ιπτάμενων αντικειμένων, μέσω φημών ότι το τηλεσκόπιο James Webb εντόπισε ένα όχημα να κατευθύνεται προς τη Γη, ή πρόσφατη συζήτηση για το 3I/ATLAS και ένα μητρικό σκάφος, το κοινό εκτίθεται στην ιδέα μιας απάνθρωπης παρουσίας, χωρίς ποτέ να έχει πειστικές αποδείξεις.
Υποτιθέμενοι υποστηρικτές της «Νέας Παγκόσμιας Τάξης» ερμηνεύουν τη ροή ως ένα πρόγραμμα ψυχολογικής προετοιμασίας με στόχο την ενοποίηση των αντιλήψεων, τον διπλασιασμό της εμπιστοσύνης στις εθνικές κυβερνήσεις και το άνοιγμα του δρόμου για την αφήγηση μιας «παγκόσμιας εξωτερικής απειλής. ” Μια απειλή εάν διερευνηθεί θα δημιουργήσει ένα νέο καθεστώς για τον έλεγχο του πλανήτη, σύμφωνα με αυτούς τους υποστηρικτές.
Τη δεκαετία του 1990, ο Καναδός Serge Monast, στο διάσημο πρότζεκτ του “Blue Beam” περιέγραψε ένα υποτιθέμενο σχέδιο για να αναπαριστά μια ψεύτικη διαστημική εισβολή χρησιμοποιώντας ολογράμματα και προηγμένες τεχνικές για την επιβολή μιας παγκόσμιας κυβέρνησης. Και σήμερα, περισσότερο από τριάντα χρόνια μετά, οι επίσημες δηλώσεις για «απάνθρωπες οντότητες» και ασκήσεις στρατιωτικής εναέριας παρατήρησης φαίνεται να δίνουν στις ιδέες του Monast αναπάντεχη σημασία.
Αυτό είναι επίσης το όραμα του Stephen Greer, ενός από τους πρώτους προωθητές του Disclosure μέσω του “Disclosure Project”, που ιδρύθηκε το 1993. Προειδοποιεί για την ψεύτικη εισβολή εξωγήινων εδώ και περίπου τρία χρόνια. Ο Stephen, ο οποίος έχει αφιερώσει τις προσπάθειές του να αποκαλύψει μυστικά στρατιωτικά έργα που συνδέονται με εξωγήινους πολιτισμούς, επιβεβαιώνει ότι η «κοινότητα πληροφοριών παίζει το χαρτί της παγκόσμιας απειλής», υποστηρίζοντας ότι έχει αποδείξεις για αμυντικά προγράμματα σχεδιασμένα για να πετύχουν έναν μοναδικό στόχο: να μας προετοιμάσει ψυχολογικά για έναν επικείμενο πόλεμο με εξωγήινους.
Ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι η ίδια πολιτική ελίτ που προηγουμένως χλεύαζε το φαινόμενο του άγνωστου ιπτάμενου αντικειμένου Patt το παραδέχεται στην κάμερα. Ακόμα και αν ήταν απλά μια εκστρατεία για διαφάνεια, γιατί υπάρχει ακόμα τόση επαγρύπνηση και σιωπή; Και το πιο σημαντικό: γιατί τώρα;
Η ταινία «Age of Disclosure» δεν αναφέρει ρητά την ύπαρξη μιας ψυχολογικής διαδικασίας που βρίσκεται σε εξέλιξη, αλλά τροφοδοτεί αμφιβολίες. Υφαίνει ανάμεσα σε απόρρητα έγγραφα, στρατιωτικές μαρτυρίες και πολιτικές ομολογίες όπως ο Ρούμπιο για να υπονοήσει ότι η αλήθεια για τα ιπτάμενα αντικείμενα μπορεί να έχει παραποιηθεί.
Ο φόβος, όπως είναι γνωστό, είναι ένα πολιτικό εργαλείο πρώτης τάξεως. Όταν ο φόβος εισάγεται ως επιστημονική φαντασία, οι συναισθηματικές του επιπτώσεις είναι πολύ βαθύτερες.
Οι αναλυτές συνωμοσίας υποδεικνύουν ένα ξεκάθαρο μοτίβο: κατασκευή ενός εξωτερικού εχθρού για να δικαιολογήσει την επέκταση της εσωτερικής εξουσίας. Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση, η παγκόσμια ελίτ χρειάζεται μια τελική «δεξαμενή κρίσης». Η διαστημική εισβολή, ακόμα και εμπρηστική, θα ήταν το καλύτερο σενάριο για την επιβολή νέων κυβερνητικών δομών, υπερεθνικών δυνάμεων και σκληρών πολιτικών ασφάλειας.
Οι ομοιότητες δεν είναι τυχαίες: η στρατηγική «πνιγμού της περιοχής», όπως περιγράφει ο πολιτικός σύμβουλος Steve Bannon, κατακλύζει την ευαισθητοποίηση του κοινού με πολλαπλές κρίσεις ταυτόχρονα. Και αν η ιδέα της διαστημικής απειλής ομαλοποιηθεί, οι ελευθερίες θα συμβιβαστούν, θα υπογραφούν παγκόσμιες συνθήκες ασφάλειας και θα νομιμοποιηθεί η ενιαία ηγεσία. Το ντοκιμαντέρ θεωρείται ως ο θεμέλιος λίθος αυτής της αφήγησης.
Ο Ρούμπιο μιλάει για μη ανθρώπινα σώματα. Τα Μέσα Ενημέρωσης θα μεγεθύνουν τα γεγονότα. Το κοινό ακούει. Εν τω μεταξύ, η ιστορία συνεχίζεται: βήμα-βήμα, γράμμα- γράμμα. Μέχρι να έρθει μια μέρα που κοιτάμε ψηλά στον ουρανό, δεν ξέρουμε πια αν αυτό που βλέπουμε είναι αληθινό ή προγραμματισμένο.
Πηγή: facebook
