Στο πλαίσιο της Lattiphysis — όπου ο χωροχρόνος δεν είναι μια αφηρημένη γεωμετρία αλλά ένα ενεργό πλέγμα ταλαντούμενων ενεργειακών κόμβων — οι σκουληκότρυπες αποκτούν μια νέα ερμηνεία.
Αντί να είναι εξωτικά μαθηματικά αντικείμενα, εμφανίζονται ως αναδιανομές τάσεων μέσα στο πλέγμα.
Όταν οι ενεργειακές πυκνότητες ανεβαίνουν πάνω από ένα όριο, το πλέγμα μπορεί, κατ’ αρχήν, να αναδιαμορφωθεί σε σήραγγες που γεφυρώνουν απομακρυσμένες περιοχές.
Η σχετικότητα του Αϊνστάιν προβλέπει αυτές τις «γέφυρες» ως έγκυρες λύσεις, αλλά προειδοποιεί επίσης για άμεση κατάρρευση.
Η παραδοσιακή φυσική το εξηγεί αυτό επικαλούμενη εξωτική ύλη με αρνητική ενεργειακή πυκνότητα.
Από την οπτική γωνία της Lattiphysis, μια τέτοια εξωτική σταθεροποίηση μπορεί αντ’ αυτού να είναι μια φυσική κατάσταση συντονισμού του πλέγματος, εξισορροπώντας προσωρινά τις δυνάμεις συμπίεσης και εφελκυσμού.
Κβαντικά φαινόμενα όπως το κενό Casimir υποδηλώνουν ότι οι διαμορφώσεις αρνητικής ενέργειας υπάρχουν ήδη με ανεπαίσθητους τρόπους, παρέχοντας ένα στήριγμα για ερμηνεία βασισμένη στο πλέγμα.
Επιπλέον, ο κβαντικός αφρός — όπου ο χωροχρόνος τρεμοπαίζει με εικονικές σκουληκότρυπες — ευθυγραμμίζεται άψογα με το μοντέλο Lattiphysis ενός δονούμενου υποστρώματος.
Αυτό που η σχετικότητα περιγράφει ως αστάθεια, η Lattiphysis το αναδιατυπώνει ως ταλαντωτική συμπεριφορά: οι σκουληκότρυπες δεν είναι στατικές σήραγγες, αλλά δυναμικές διαμορφώσεις πλέγματος.
Εάν ελέγχονται μηχανικά, αυτές οι ταλαντώσεις θα μπορούσαν να συγχρονιστούν για να διατηρήσουν τη σταθερότητα του λαιμού για αρκετό καιρό για διάσχιση.
Η μηχανική σκοπιμότητα, λοιπόν, γίνεται θέμα αξιοποίησης του συντονισμού και όχι αψηφώντας τη φυσική. Ακριβώς όπως οι μηχανικοί συντονίζουν τις γέφυρες για να αποφύγουν τις καταστροφικές δονήσεις, το ίδιο το πλέγμα μπορεί να συντονιστεί για να διατηρήσει εποικοδομητικές ταλαντώσεις, διατηρώντας μια σκουληκότρυπα ανοιχτή.
Τα θεωρητικά όρια παραμένουν τρομακτικά – απαιτούνται τεράστιες ενεργειακές πυκνότητες και ακριβής συγχρονισμός – αλλά το μοντέλο μετατοπίζει τη συζήτηση από την αδυναμία στην πιθανότητα.
Σύμφωνα με την άποψη της Lattiphysis, οι σκουληκότρυπες αφορούν λιγότερο το σχίσιμο του χωροχρόνου και περισσότερο το να πείσουν το υποκείμενο πλέγμα τους να διπλωθεί με χάρη. Αποτελούν ταυτόχρονα μια πρόκληση και μια πρόσκληση: ένα κοσμικό παζλ κωδικοποιημένο στον ίδιο τον ιστό της ύπαρξης.
Michael Jones
