Το πηνίο Oudin (αριστερά), που εφευρέθηκε το 1893 από τον γιατρό Paul Marie Oudin, ήταν ένα κύκλωμα μετασχηματιστή συντονισμού με διέγερση σπινθήρων παρόμοιο με ένα πηνίο Tesla, το οποίο παρήγαγε ηλεκτρικό ρεύμα ραδιοσυχνοτήτων πολύ υψηλής τάσης και χαμηλού ρεύματος, το οποίο χρησιμοποιούνταν ίσως μέχρι το 1925 στον τομέα της ηλεκτροθεραπείας της βικτωριανής εποχής.
Ο γιατρός κρατά ένα μονωμένο ηλεκτρόδιο με αιχμηρές μεταλλικές αιχμές (Β) συνδεδεμένο στον επάνω ακροδέκτη υψηλής τάσης του πηνίου, το οποίο παρήγαγε μια φωτεινή εκκένωση «βούρτσας» (που ονομάζεται «εκροή») η οποία κατευθυνόταν προς το γόνατο του ασθενούς.
Ο ασθενής κρατά ένα ηλεκτρόδιο γείωσης (Α) συνδεδεμένο στο κάτω μέρος του πηνίου, το οποίο δημιουργούσε μια διαδρομή επιστροφής για το ρεύμα. Η συσκευή που κινεί το πηνίο, ένα διάκενο σπινθήρα (S.M.) και δύο πυκνωτές Leyden jar (L.J.), φαίνονται κάτω από το πηνίο.
Σημειώστε το άλλο χέρι του γιατρού (D, αριστερά) να ρυθμίζει τη βρύση στο πηνίο. Η κίνηση του ηλεκτροδίου άλλαζε την χωρητικότητα των πηνίων Oudin, με αποτέλεσμα να χάνουν τον συντονισμό τους, επομένως κατά τη χρήση έπρεπε να ρυθμίζονται συνεχώς για να διατηρούνται σε “συντονισμό”.
Λεζάντα φωτογραφίας: “Θεραπεία με τη μέθοδο της εκροής. Το ηλεκτρόδιο συμπυκνωτή, Β, συνδέεται με την κορυφή του συντονιστή. Ο ασθενής κάθεται σε μια μονωμένη πλατφόρμα, κρατώντας το ηλεκτρόδιο, Α, που είναι ο άλλος πόλος, από την εξωτερική πλευρά του βάζου Leyden, L J. (Γειώνοντας την εξωτερική πλευρά του βάζου Leyden, Α, η μόνωση του ασθενούς είναι περιττή και επιτυγχάνεται καλύτερη εκροή.) Το S.M. είναι το διάκενο σπινθήρα.”
Ημερομηνία 1907
